لایحه قانونی خدمت نیروی انسانی درمانی و بهداشتی

بمنظور استفاده کامل از وجود نیروی انسانی در امر بهداشت و درمان، از تاریخ تصویب این قانون کلیه افراد ایرانی فوق دیپلم و بالاتر که در سال 1358 و بعد از آن، در داخل و یا خارج کشور فارغ التحصیل می‌شوند و به اعتبار مدرک تحصیلی یا تخصص خود، در عداد ارائه‌کنندگان خدمات درمانی و بهداشتی قرار میگیرند و خدمت آنان مورد احتیاج وزارت بهداری و بهزیستی اعلام می‌شود مکلفند مدت سه سال در مناطق محروم و نیازمند کشور خدمت کنند.

برای کسانیکه خدمت زیر پرچم را انجام داده‌اند یا به هر نحو، از آن معاف می‌باشند مدت خدمت زیر پرچم، از سه سال مذکور در ماده 1 کسر می‌شود.

مشمولان این قانون، بشرطی که خدمت سه ساله مذکور را تام و تمام انجام دهند از خدمت زیر پرچم در زمان صلح معاف خواهند بود.

در صورتیکه با اجرای این قانون، نیازمندی ستاد مشترک جمهوری اسلامی ایران به رده‌های شغلی موضوع ماده 1 - تامین نشود وزارت بهداری و بهزیستی خود به تعیین و رفع نیازمندی مزبور مبادرت خواهد نمود.

مشمولان این قانون، قبل از انجام خدمت سه ساله مذکور، مجاز به خروج از کشور نمی‌باشند و تحویل مدارک تحصیلی با تاییدیه آن بوسیله موسسات آموزشی و مقامات صالحه دیگر موکول به انجام خدمت موضوع این قانون خواهد بود.

حقوق و مزایای ماهانه مشمولان این قانون، معادل حقوق و مزایای گروه و پایه‌ای که طبق مقررات قانون استخدام کشوری به کارکنان مشابه و هم سطح آن‌ها تعلق می‌گیرد تعیین و پرداخت خواهد شد. پس از انجام خدمت سه ساله چنانچه به استخدام هر وزارتخانه یا موسسه دولتی یا شرکت وابسته بدولت درآیند مدت مذکور از لحاظ پایه و گروه و بازنشستگی و مرخصی ذخیره شده، جزو سابقه خدمت آنان منظور خواهد شد.

خدمت مشمولان این قانون تمام وقت تلقی می‌شود و مشمولان در سالهای خدمت موضوع این قانون حق اشتغال در هیچ موسسه، سازمان یا واحدی را نخواهند داشت.

وزارتخانه‌های دفاع ملی، کشور، فرهنگ و آموزش عالی و بهداری و بهزیستی مسئول اجرای این قانون می‌باشند.

آئیننامه اجرائی این قانون، توسط وزارت بهداری و بهزیستی تهیه و پس از تصویب هیئت دولت بموقع اجراء گذارده خواهد شد.