قوانین جاری ›

لایحه قانونی اصلاحیه قانون نحوه واگذاری و احیاء اراضی مصوب 58/6/25


۱۹ بخش جاری
تاریخ تصویب
۱۳۵۸/۱۲/۰۸
مرجع تصویب
شورای انقلاب جمهوری اسلامی ایران
مرجع ابلاغ
شورای انقلاب جمهوری اسلامی ایران
شمارهٔ ابلاغ
83542
تاریخ ابلاغ
۱۳۵۸/۱۲/۱۴
شمارهٔ روزنامهٔ رسمی
10211
تاریخ روزنامهٔ رسمی
۱۳۵۸/۱۲/۲۱
تاریخ اجرا
۱۳۵۹/۰۱/۰۸
آخرین وضعیت
اصلاحی 1400/11/10
شناسهٔ qavanin: 6406835440019743600 · مشاهدهٔ اصل در qavanin.ir ↗
اراضی منابع طبیعی که در اختیار دولت اسلامی است.
توضیح بند الف این‌گونه اراضی بعنوان ثروت عمومی در اختیار و کنترل دولت اسلامی است و دولت اسلامی بر اساس نیاز و توانائی افراد واجد شرایط بهره وری از این‌گونه اراضی و منابع را به آن‌ها واگذار می‌کند. در واگذاری این اراضی همیشه مصلحت جامعه باید مدنظر قرار گیرد.
اراضی که زیر کشت بوده و توسط نهادهای دولت اسلامی مسترد شده و در دست بنیاد مستضعفین می‌باشد.
توضیح بند ب در مورد اراضی مصادره شده، مانند بند الف با توجه به مصلحت جامعه و نیاز و توانایی اشخاص اراضی به افراد واجد شرایط واگذار می‌شود و یا برای کارهای عام المنفعه اختصاص مییابد.
اراضی بزرگ که در دست زمین داران بزرگ است و ظاهرا با ملاک‌های رژیم قبلی مجوز قانونی هم دارند. (زمین بزرگ سه برابر زمینی است که عرف محل برای یک نفر لازم میداند)
توضیح بند ج در مورد زمین‌های مالکین بزرگ می‌توان این‌گونه زمینها را به دو قسمت تقسیم نمود:
زمینهای بایر: که بعلل مختلف توسط مالکان، بایر نگه داشته شده است و با توجه به نیاز جامعه و مسئله خودکفائی مملکت و با توجه به اینکه این زمینها فقط بصرف اینکه مالکیت از آن‌ها است بدون کشت مانده و اجازه کشت به دهقانان هم داده نمیشود، دولت اسلامی این زمینها را در اختیار و کنترل خود می‌گیرد تا در اختیار دهقانان و داوطلبان واجد شرایط گذارده شود.
در صورت وجود تاسیساتی در این‌گونه زمینها، دولت اسلامی می‌تواند با رعایت مصالح جامعه درباره آن‌ها تصمیم مقتضی بگیرد.
زمینهای آباد و مزروعی تحت تصرف مالکین بزرگ. در مورد زمینهای آباد و مزروعی تحت تصرف این‌گونه افراد اگر شخصا این افراد به امر کشاورزی اشتغال داشته باشند با توجه به شرایط اقلیمی و اجتماعی مختلف ایران تا آن حد به آنان زمین داده می‌شود که خرده مالکین آن محل دارند. (تعیین و حدود خرده مالکان با توجه به عرف محل به عهده هیئت واگذارکننده می‌باشد.) در صورتیکه کشت‌کننده فرد دیگری است و واجد شرایط می‌باشد زمین به او واگذار خواهد شد این‌گونه متصرفین با توافق میتوانند اراضی محل دیگری را در مقابل زمین متصرفی خود دریافت دارند و یا اینکه اجرت المثل بگیرند مشروط به اینکه بدهی قبلی نداشته باشند و سپس بقیه زمینها در اختیار دولت قرار می‌گیرد که با توجه به مصلحت جامعه به واجدین شرایط واگذار شود.
در صورتیکه در محل زمینهای دولتی و مسترد شده قابل کشت هست اول آن زمینها داده می‌شود.
در صورت تشخیص دولت اسلامی چنانچه مصلحت جامعه اقتضاء کند دولت می‌تواند کلیه زمینهای آباد و مزروعی این افراد را گرفته و باز اگر مصلحت جامعه مطرح باشد زمینهای بایر قابل احیاء به این‌گونه افراد واگذار می‌شود. مقدار زمینهای واگذاری با توجه به نیاز و توانائی و مصلحت جامعه توسط دولت تعیین می‌شود.
ترکیب هیئت 7 نفرهاصلاحی ۱۴۰۰/۱۱/۱۰
این هیئت تشکیل شده از نمایندگان زیر: 1 دو نفر نماینده از وزارت کشاورزی. 2 یک نفر نماینده وزارت کشور یا استانداری محل. 3 یک نفر نماینده جهادسازندگی. 4 یک نفر نماینده دادگستری. 5 [منسوخ شده است].
لازم به تذکر است که افراد هیئت 7 نفره لازم نیست حتما از کادر وزارتخانه‌های بالا باشند.
مقررات مغایر با این قانون ملغی می‌باشد.
1 حل و فصل قضایای مورد نزاع. 2 و اگذاری زمین با توجه به نوع اراضی بالا بند (الف ب ج) 3 تشخیص صلاحیت استفاده از وام و امکانات کشاورزی.
1 در واگذاری زمین به روستائیان بدون زمین، کم زمین و فارغ التحصیلان کشاورزی و افراد علاقمند به کشاورزی با توجه به اولویت بین آن‌ها زمین داده می‌شود. 2 واگذاری زمین برای مدت معین (چند ساله) با توجه به شرایط خاص منطقه است و در صورت عملکرد مطلوب واگذاری زمین تمدید می‌شود. 3 زمینهای واگذاری بصورت شرکت و تعاونی و مشاع می‌باشد بجز موارد استثنایی که در اینصورت تصمیم مقتضی توسط گروه 7 نفری اتخاذ خواهد شد. 4 در صورتیکه قرار بشود زمین انتقال یابد از طرف دو لت اسلامی انجام می‌گیرد. 5 باید زمین بدون عذر معطل بماند. 6 باید عملکرد رو ی زمین بگونه‌ای باشد که موجب اتلاف زمین نشود. 7 زمینهای واگذاری قابل فروش نمیباشد. 8 کشت روی زمینها باید با توجه به نیازهای جامعه باشد. 9 زارع یا زارعین موظف هستند حدود و سازمان اراضی مورد قرارداد را حفظ نمایند. 10 زارعین حق تصرف زمینهای دیگر غیر از آنچه که دولت اسلامی به آن‌ها داده است ندارند.
: 1 اراضی بایر- زمینهایی است که سابقه احیاء دارد ولی بعلت اعتراض به عدم بهره برداری به مدت 3سال متوالی بدون عذرموجه متروک مانده و یا بماند. 2 اراضی دایر- زمینهایی است که احیاء شده و مستمرا مورد بهره برداری است. 3 اراضی منابع طبیعی- جنگلها و مراتع بیشه‌های طبیعی نهالستانهای دولتی جنگلهای دست کاشته می‌باشند. غیر از اراضی فوق الذکر زمینهایی که بنحوی از انحاء در رژیم سابق ملی اعلام شده زمینهایی که جهت محیط زیست و شکارگاهها و جلوگیری از بدی آب و هوا در ملکیت دولت در آمده است. 4 ارضی موات - زمینهایی است که سابقه احیاء و بهره برداری ندارد و بصورت طبیعی باقی مانده است. 5 اراضی آیش - زمین دایری است که بصورت متناوب طبق عرف محل برای دوره معینی بدون کشت بماند.
شورای انقلاب جمهوری اسلامی ایران

قوانین مرتبط (ارجاع‌شده در این قانون)

قوانینی که به این قانون ارجاع داده‌اند