رای شماره 706525 هیئت تخصصی مالیاتی، بانکی دیوان عدالت اداری در خصوص ابطال دستورالعمل‌های صادره وزیر امور اقتصادی و دارایی در اجرای جزء (1) بند ب تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 (مقدمه و بندهای 2 الی 10 دستورالعمل 5570 مورخ 1402/1/19 وزیر امور اقتصادی و دارایی و تبصره الحاقی به بند (12) دستورالعمل 5570 مورخ 1402/1/19 طی دستورالعمل 111215 مورخ 1402/6/20 وزیر امور اقتصادی و دارایی

null ه یئت تخصصی مالیاتی، بانکی * شماره پرونده : ه ت / 0300208 * شماره دادنامه سیلور : 140431390000706525 تاریخ : 1404/03/20 * شاکی : آقای خسرو حسین پور هرمزی * طرف شکایت : وزارت امور اقتصادی و دارایی * موضوع شکایت و خواسته : ابطال دستورالعملهای صادره وزیر امور اقتصادی و دارایی در اجرای جزء (1) بند ب تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 ( مقدمه و بندهای 2 الی 10 دستورالعمل 5570 مورخ 1402/1/19 وزیر امور اقتصادی و دارایی و تبصره الحاقی به بند (12) دستورالعمل 5570 مورخ 1402/1/19 طی دستورالعمل 111215 مورخ 1402/6/20 وزیر امور اقتصادی و دارایی * متن مقرره مورد شکایت به قرار زیر می‌باشد : دستورالعمل موضوع جزء 1 بند ب تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 کل کشور دستورالعمل 5570 مورخ 1402/1/19: به موجب جزء (1) بند ( ب ) تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 کل کشور « به وزارت امور اقتصادی و دارایی ( سازمان امور مالیاتی کشور ) اجازه داده می‌شود، ظرف یک سال آن بخش از پرونده‌های مودیان مالیات بر ارزش افزوده دوره‌های سنوات 1387 تا 1400 که اظهارنامه‌های خود را در موعد مقرر تسلیم نموده‌اند و تا کنون مورد رسیدگی قرار نگرفته‌اند یا قطعی نشده‌اند به استثنای مودیان بزرگ، بر اساس دستورالعملی که به پیشنهاد سازمان امور مالیاتی کشور ظرف یک ماه بعد از ابلاغ این قانون تهیه شده و به تصویب وزیر امور اقتصادی و دارایی می‌رسد، بدون رسیدگی، ماخذ مالیات و عوارض ارزش افزوده را با اعمال ضریب درآمد قطعی نماید .» در اجرای حکم فوق دستورالعمل نحوه تعیین ماخذ و مالیات قطعی به شرح زیر تصویب می‌شود : 1 اظهارنامه‌هایی که در خارج از موعد مقرر تسلیم شده باشند از شمول این دستورالعمل خارج می‌باشند . 2 در صورتی که مجموع فروش / درآمد ابرازی ( اعم از معاف یا مشمول ) هر مودی طبق اظهارنامه‌های مالیات بر ارزش افزوده تسلیمی در موعد مقرر اظهارنامه مالیات بر درآمد عملکرد و یا اطلاعات واصله در اجرای مقرات ماده 169 قانون مالیات‌های مستقیم و یا سایر مراجع برای هر یک از سال‌های 1387 لغایت 1400 بیش از مبلغ مندرج در جدول زیر باشد و یا میزان مالیات و عوارض متعلقه بابت هر دوره مالیاتی بیش از مبلغ یک میلیارد ریال باشد، مودی مذکور برای تمام دوره‌های مالیاتی آن سال جزء مودیان بزرگ محسوب و از شمول این دستورالعمل خارج می‌شود . سال مبلغ سال مبلغ سال مبلغ 1387 50/000/000/000 1392 12 0/000/000/000 1397 20 0/000/000/000 1 388 6 0/000/000/000 1393 1 30/000/000/000 1398 225 /000/000/000 1389 7 0/000/000/000 1394 1 50/000/000/000 1399 2 50/000/000/000 1390 8 0/000/000/000 1395 1 60/000/000/000 1400 30 0/000/000/000 1391 9 0/000/000/000 1396 1 70/000/000/000 تع یین میزان فروش / درآمد مودیان مشمول : 3 فروش / درآمد مودیان مشمول این دستورالعمل برای تعیین ماخذ محاسبه مالیات و عوارض ارزش افزوده هریک از دوره‌های مالیاتی، به شرح زیر تعیین می‌شود : فروش ابرازی طبق اظهارنامه مالیات بر ارزش افزوده تسلیمی ; یک چهارم فروش ابرازی / تشخیصی / قطعی پرونده مالیات بر درآمد ( عملکرد ) سال مربوط حسب مورد ; مبلغ فروش هر دوره مالیاتی محاسبه شده بر اساس اطلاعات واصله ( اعم از خرید و فروش ) در اجرای مقررات مواد (169) و (169 مکرر ) قانون مالیات‌های مستقیم قبل و پس از اصلاحیه سال 1394 حسب مورد ; مبلغ واریزی به حساب‌های بانکی مودیان مشمول این دستورالعمل از طریق دستگاه کارتخوان بانکی ( پوز ) یا ابزار پرداخت‌ها برای هر دوره مالیاتی ( صرفا برای سال 1400) یک چهارم مبلغ فروش / درآمد ابرازی در فرم پذیرفته شده موضوع تبصره ماده (100) قانون مالیات‌های مستقیم برای صاحبان مشاغل مشمول تبصره مذکور برای هر سال . نکته در خصوص مودیان ( صاحبان مشاغل ) مشمول تبصره (5) ماده (100) قانون مالیات‌های مستقیم قبل از اصلاحیه سال 1394 و مشمولان تبصره ماده (100) قانون مالیات‌های مستقیم اصلاحیه مصوب 1394 ، میزان درآمد / فروش بر مبنای مالیات عملکرد پرداختی ( بر اساس موضوع فعالیت مودیان ) محاسبه و 85% آن مبنای تعیین فروش / درآمد خواهد بود . تبصره 1 بیش‌ترین مبالغ فروش / درآمد تعیین شده به شرح هریک از بندهای فوق، مبنای محاسبه ماخذ مالیات و عوارض ارزش افزوده هر دوره قرار خواهد گرفت . تبصره 2 مبلغ فروش کالاهای معاف و صادرات ابرازی از مبالغ فروش / درآمد تعیین شده در اجرای این بند کسر و مبلغ باقی مانده به عنوان فروش کالای مشمول مبنای محاسبه ماخذ مالیات و عوارض ارزش افزوده موضوع این دستورالعمل قرار می‌گیرد . ماخذ محاسبه مالیات و عوراض ارزش افزوده فعالیت‌های خدماتی : 4 ماخذ محاسبه مالیات و عوارض ارزش افزوده فعالیت‌های خدماتی به شرح زیر با اعمال درصدهای تعیین شده در این جدول در فروش / درآمد بدست آمده به شرح تبصره یک بند (3) این دستورالعمل تعیین می‌شود : ردیف شرح فعالیت خدماتی درصد ارایه‌دهندگان خدمات مدیریتی و مشاوره‌ای ارائه‌دهندگان خدمات حسابرسی، حسابداری و دفترداری و همچنین خدمات مالی صاحبان موسسات مهندسی و مهندسی مشاور صاحبان دفاتر اسناد رسمی صاحبان مراکز ارتباطات رایانه‌ای، دفاتر خدمات ارتباطی ( دفتر خدمات مشترکین تلفن همراه و آژانس‌های پستی ) و دفاتر خدمات دولت الکترونیک ( پلیس +10) و دفاتر خدمات الکترونیک شهر ; صاحبان جایگاه‌های فرآورده‌های نفتی و گاز ( پمپ ینزین و گازوئیل و گاز ) صاحبان نمایشگاه‌ها و فروشندگان خودرو و بنگاه معاملات املاک موسسات حمل‌ونقل موتوری و باربری دارای مجوز از مراجع ذی ربط، زمینی، دریایی و هوایی باربری ( به استثناء واحدهایی که صرفا به امر حمل‌ونقل مسافر اشتغال دارند ) حسابداران رسمی شاغل و موسسات حسابرسی عضو جامعه حسابداران رسمی ایران صاحبان دفاتر خدمات مسافرتی و جهانگردی صاحبان سینماها، تماشاخانه‌ها و مکان‌های تفریحی و ورزشی ; واسطه‌های مالی نمایندگان توزیع کالاهای داخلی و وارداتی نمایندگان موسسه‌های تجاری و صنعتی، اعم از داخلی و خارجی 8 0 ردیف شرح فعالیت خدماتی در صد 2 ارایه‌دهندگان خدمات انفورماتیک ، رایانه‌ای اعم از سخت افزاری و نرم‌افزاری و طراحی سیستم صاحبان موسسات تبلیغاتی و بازاریابی صاحبان انبارها 5 % 3 صاحبان تالارهای پذیرایی و رستوران‌ها چلوکبابی‌ها، سالن‌های غذاخوری، سفره خانه‌های سنتی و اغذیه فروشی‌های زنجیره‌ای با مالکیت واحد و یا با نام و نشان و عنوان تجاری واحد فارغ از مساحت محل کسب و کار و نوع مجوز 0 /0 4 متل‌ها و هتل‌های سه ستاره و بالاتر صاحبان متل و هتل‌های یک و دو ستاره و هتل آپارتمان 65 5 صاحبان تعمیرگاههای مجاز خودرو چاپخانه داران 60 6 فعالیت‌های پیمانکاری 40 7 سایر فعالیتهای خدماتی که در بندهای فوق درج نشده است 80 ماخذ محاسبه مالیات و عوراض ارزش افزوده فعالیت‌های تولیدی : 5 ماخذ محاسبه مالیات و عوارض ارزش افزوده واحدهای تولیدی، با اعمال 160% ضریب مالیاتی موضوع ماده (154) قانون مالیات‌های مستقیم قبل از اصلاحیه سال 1394 ( برای سنوات قبل از سال 1398) یا 150% سود ناویژه فعالیت تعیین شده توسط سازمان امور مالیاتی در اجرای مقررات آیین‌نامه اجرایی موضوع ماده (219) قانون مالیات‌های مستقیم اصلاحی مصوب 1394 حسب مورد برای آن فعالیت، در میزان درآمد / فروش محاسبه شده به شرح تبصره یک بند (3) این دستورالعمل تعیین می‌شود . 6 ماخذ محاسبه مالیات و عوارض ارزش افزوده واحدهای تولیدی که به صورت کارمزدی فعالیت می‌نمایند و اعتباری بابت خرید مواد اولیه ابراز ننموده‌اند ( خرید ابرازی از 10% فروش / درآمد ابرازی کمتر باشد ) ، به شرح سایر فعالیت‌های خدماتی موضوع ردیف (7) جدول بند (4) این دستورالعمل تعیین می‌شود . ماخذ محاسبه مالیات و عوراض ارزش افزوده فعالیت‌های بازرگانی : 7 ماخذ محاسبه مالیات و عوارض ارزش افزوده برای مودیان شاغل در حوزه بازرگانی، با اعمال 140% ضریب مالیاتی موضوع ماده (154) قانون مالیات‌های مستقیم قبل از اصلاحیه سال 1394 ( برای سنوات قبل از سال 1398) یا 140% سود ویژه فعالیت تعیین شده توسط سازمان امور مالیاتی در اجرای مقررات آیین‌نامه اجرایی موضوع ماده (219) قانون مالیات‌های مستقیم اصلاحی مصوب 1394 حسب مورد برای آن فعالیت، در میزان درآمد / فروش محاسبه شده به شرح تبصره یک بند (3) این دستورالعمل تعیین می‌شود . سایر مقررات : 8 پس از تعیین ماخذ محاسبه مالیات و عوارض ارزش افزوده به شرح هر یک از بندهای (4) لغایت (7) این دستورالعمل، مالیات و عوارض ارزش افزوده با اعمال نرخ مربوط به آن سال محاسبه و تعیین می‌شود . مالیات و عوارض تعیین شده در اجرای این دستورالعمل قطعی می‌باشد . تبصره 1 چنانچه مجموع مالیات و عوارض محاسبه شده برای هر دوره مالیاتی مربوط با مجموع مالیات و عوارض ابرازی قابل پرداخت مودی، کمتر از 10% و یا 10,000,000 ریال اختلاف داشته باشد، مالیات و عوارض ابرازی مودی قطعی خواهد بود . تبصره 2 چنانچه مالیات و عوارض قابل پرداخت ابرازی مودی از مالیات و عوارض محاسبه شده وفق این دستورالعمل بیشتر باشد، مالیات و عوارض ابرازی مودی قطعی خواهد شد . 9 چنانچه متعاقبا به موجب اسناد و مدارک بدست آمده یا اطلاعات استخراج شده از پایگاه‌های اطلاعاتی سازمان امور مالیاتی کشور، افزایش میزان فروش / درآمد مودی محرز شود، مالیات و عوارض ارزش افزوده و جرائم متعلقه وفق قانون مالیات بر ارزش افزوده و مقررات مربوطه مطالبه خواهد شد . در اجرای این بند پس از رسیدگی به اعتبار مالیات و عوارض ارزش افزوده دوره مورد نظر، اعتبار مودی به نسبت درآمدی که مالیات آن قبلا وصول نشده است قابل پذیرش خواهد بود . 10 بستانکاری ( مازاد اعتبار ) دوره‌های مالیاتی رسیدگی شده که استرداد نشده و حسب درخواست مودی به دوره مالیاتی بعدی انتقال داده شده است، به عنوان بستانکاری مودی محسوب و از بدهی مالیات و عوارض دوره‌های مالیاتی قطعی شده وفق این دستورالعمل قابل کسر می‌باشد . 11 چنانچه مالیات و عوارض قطعی شده، ظرف ده روز از تاریخ ابلاغ برگ قطعی پرداخت نشود، سازمان امور مالیاتی کشور نسبت به وصول آن از طریق عملیات اجرایی موضوع ماده (218) قانون مالیات‌های مستقیم اقدام می‌نماید . 12 مرجع رسیدگی به اعتراض مودیان نسبت به اوراق قطعی صادره، هیئت حل اختلاف مالیاتی موضوع ماده (216) قانون مالیات‌های مستقیم می‌باشد . س یداحسان خاندوزی اصل احیه دستورالعمل موضوع جزء (1) بند ( ب ) تبصره 6 قانون بودجه سال 1402 کل کشور دستو رالعمل شماره 11215 مورخ 1402/6/20 پ یرو دستورالعمل شماره 5570 مورخ 1402/01/19 ، بند 2 و تبصره (1) بند (8) و بند (12) دستورالعمل مزبور به شرح زیر اصلاح می‌شود : 2 در صورتی که مجموع فروش / درآمد ابرازی ( اعم از معاف یا مشمول ) هر مودی طبق اظهارنامه‌های مالیات بر ارزش افزوده تسلیمی در موعد مقرر اظهارنامه مالیات بر درآمد عملکرد و یا اطلاعات واصله در اجرای مقررات ماده 169 قانون مالیاتهای مستقیم و یا سایر مراجع برای هر یک از سالهای 1387 لغایت 1400 بیش از مبلغ مندرج در جدول زیر باشد و یا میزان مالیات و عوارض متعلقه بابت هر دوره مالیاتی بیش از مبلغ یک میلیارد ریال باشد، مودی مذکور برای تمام دوره‌های مالیاتی آن سال جزء مودیان بزرگ محسوب و از شمول این دستورالعمل خارج می‌شود . سال مبلغ سال مبلغ سال مبلغ 1387 50/000/000/000 1392 12 0/000/000/000 1397 20 0/000/000/000 1 388 6 0/000/000/000 1393 1 30/000/000/000 1398 225 /000/000/000 1389 7 0/000/000/000 1394 1 50/000/000/000 1399 2 50/000/000/000 1390 8 0/000/000/000 1395 1 60/000/000/000 1400 30 0/000/000/000 1391 9 0/000/000/000 1396 1 70/000/000/000 تبصره (1) بند (8) چنانچه مجموع مالیات و عوارض محاسبه شده برای هر دوره مالیاتی مربوط با مجموع مالیات و عوارض ابرازی قابل پرداخت مودی کمتر از 10% و یا 10/000/000 ریال اختلاف داشته باشد . مالیات و عوارض ابرازی مودی قطعی خواهد بود . تبصره بند (12) در صورتی که پس از اعتراض مودی و حسب بررسی‌های به عمل آمده توسط اداره امور مالیاتی، احراز شود . بخشی از ماخذ محاسبه مالیات و عوارض ارزش افزوده مربوط به فعالیت معاف مودی بوده و یا وفق مقررات موضوعه جزء درآمد مشمول مالیات و عوارض ارزش افزوده نبوده است، اداره امور مالیاتی ذی ربط در اجرای بند (1) ماده 30 آیین‌نامه اجرایی موضوع ماده ماده 219 قانون مالیاتهای مستقیم نسبت به صدور برگ قطعی مالیات و عوارض اصلاحی اقدام می‌نماید . س ید احسان خاندوزی * دلا یل شاکی برای ابطال مقرره مورد شکایت : با سلام و عرض ادب حضور مقام عالی ریاست محترم و قضات گرانقدر دیوان عدالت اداری، مراتب به شرح زیر تقدیم می‌گردد، تقاضا دارد با اختیار حاصل از قانون دیوان عدالت اداری اصلاحی 1402 با ملاحظه دادخواست تقدیمی مبنی بر ابطال دستورالعمل‌های مورد اعتراض از تاریخ صدور، و تقاضای صدور دستور موقت برای جلوگیری از تضییع حقوق عامه مودیان در سراسر کشور موافقت فرمائید . الف ) مفاد جزء (1) بند ( ب ) تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 کل کشور : همان‌طور که استحضار دارید قانون‌گذار در این بخش از قانون بودجه به سازمان امور مالیاتی کشور اجازه داد ظرف یک سال 1402 آن بخش از پرونده‌های مودیان مالیات بر ارزش افزوده دوره‌های سنوات 1387 تا 1400 که اظهارنامه‌های خود را در موعد مقرر تسلیم نموده‌اند و تاکنون مورد رسیدگی قرار نگرفته‌اند یا قطعی نشده‌اند را با تفکیک و جدا نمودن مودیان بزرگ ( بر اساس دستورالعمل تصویبی وزیر امور اقتصادی و دارایی ) از سایر مودیان به ترتیب زیر و تا پایان سال 1402 ، پرونده‌های مودیان غیر بزرگ را قطعی و پرونده‌های مودیان بزرگ را به دو روش یا قطعی نموده و یا مورد رسیدگی قرار دهد : 1 تکلیف پرونده‌های سایر مودیان ( مودیان غیر بزرگ طبق این بخش از قانون بودجه ): برابر قانون بودجه اظهارنامه‌های تسلیمی در موعد مقرر این‌گونه از مودیان ( مودیان غیر بزرگ ) که به دلیل احصاء نمودن مودیان بزرگ بر اساس دستورالعمل‌های تصویبی مورد اعتراض، شناسایی شده‌اند الزاما تا پایان سال 1402 ، بدون رسیدگی ماخذ فروش کالا و خدمات و بدون رسیدگی ماخذ خرید کالا و خدمات، یعنی با پذیرش آنچه مودیان غیر بزرگ در اظهارنامه‌های تسلیمی در موعد مقرر، ابراز نموده‌اند، با اعمال ضریب ( نرخ مالیات و عوارض ارزش افزوده سال‌های موصوف ) درآمد، قطعی گردند . 2 تکلیف پرونده‌های مودیان بزرگ بر اساس دستورالعمل تصویبی موضوع قانون بودجه : مطابق این بخش از قانون بودجه می‌بایست بر اساس چارچوب دستورالعمل تصویبی مزبور، در گام اول معیار شناسایی و جدا نمودن پرونده‌های مودیان بزرگ از سایر مودیان تعیین و سازمان امور مالیاتی کشور با معیار مزبور اقدام به تفکیک و شناسایی مودیان بزرگ از سایر مودیان ( از مودیان غیر بزرگ ) نماید . درگام دوم، با اتخاذ ملاک از دستورالعمل مزبور آن بخش از پرونده‌های مودیان بزرگ که مشمول قطعی‌سازی هستند، می‌بایست تا پایان سال 1402 و الزاما در چارچوب دستورالعمل مزبور قطعی شوند و آن بخش از پرونده‌هایی که وفق دستورالعمل به عنوان مودیان بزرگ احصاء و از شمول قطعی‌سازی خارج می‌شوند می‌بایست تا پایان سال 1402 ، برابر قانون و مقررات مورد رسیدگی قرار بگیرند، « و چنانچه پرونده‌های مودیان بزرگ تا پایان سال 1402 مطابق دستورالعمل مزبور قطعی نشده یا توسط سازمان امور مالیاتی کشور مورد رسیدگی قرار نگیرد، منطبق بر اظهارنامه مودی قطعی تلقی می‌گردد .» و از آنجائیکه حکم مقنن در قانون بودجه سال 1402 مطابق ما نحن فیه در قانون بودجه سال 1403 تنفیذ نگردید، امکان رسیدگی به پرونده‌های موضوع جزء (1) بند ( ب ) تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 در سال 1403 و به بعد، اصلا وجود ندارد و چنانچه پرونده‌های موضوع این بخش از قانون بودجه سال 1402 ، تا پایان سال 1402 تعیین تکلیف نشده باشند، سازمان امور مالیاتی کشور در سال 1403 و به بعد صرفا موظف به صدور برگ قطعی منطبق بر اظهارنامه‌های تسلیمی مودی می‌باشد و هرگونه اقدام دیگری به جزء قطعی نمودن منطبق بر اظهارنامه تسلیمی، بر خلاف اراده مقنن در جزء (1) بند ( ب ) تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 کل کشور است، و قطعا اقدام خلاف قانون سازمان امور مالیاتی کشور از حیث انحراف از نحوه اجرای احکام جزء (1) بند ( ب ) تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 کل کشور، در هیئت حل اختلاف مالیاتی موضوع ماده 216 قانون مالیات‌های مستقیم و دیوان عدالت اداری حسب مورد قابلیت پی‌گیری و طرح شکایت دارد . ب ) موارد قابل ابطال در دستور العمل‌های مورد اعتراض 1 صدر دستورالعمل شماره 5570 مورخ 1402/01/19 وزیر امور اقتصادی و دارایی ابلاغی طی بخشنامه شماره 258/311/ د مورخ 1402/02/23 سازمان امور مالیاتی کشور : همان‌طور که استحضار دارید و در بند ( الف ) این دادخواست به عرض رسانده شد، مقنن در جزء (1) بند ( ب ) تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 کل کشور به سازمان امور مالیاتی کشور اجازه داد، پرونده‌های مودیان غیر بزرگ را، بدون رسیدگی ماخذ مالیات و عوارض ارزش افزوده را، با اعمال ضریب درآمد، قطعی نماید، بنابراین عبارت « در اجرای حکم فوق دستورالعمل نحوه تعیین ماخذ و مالیات قطعی به شرح زیر تصویب می‌شود ...» در دستورالعمل فوق الذکر، بر خلاف اراده مقنن در این بخش ( جزء (1) بند ( ب ) تبصره (6)) قانون بودجه سال 1402 می‌باشد . 2 بند (2) دستورالعمل شماره 5570 مورخ 1402/01/19 همان‌طور که استحضار دارید در بند ( الف ) این دادخواست به عرض رسانده شده اراده مقنن در جزء (1) بند ( ب ) تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 کل کشور بر این مقرر شد که دستورالعمل تصویبی وزیر امور اقتصادی و دارایی برای مودیان بزرگ تهیه و تدوین گردد، حال آنکه در بند (2) دستورالعمل مذکور ضمن احصاء نمودن مودیان بزرگ و اصلاح این بند در دستور العمل شماره 111215 مورخ 1402/06/20 ، متاسفانه مودیان بزرگ را از شمول دستورالعمل‌های تصویبی مورد اعتراض خارج نموده، به عبارت دیگر به اشتباه برای مودیان غیر بزرگ دستورالعمل تهیه و تنظیم نموده‌اند، و وفق قانون بودجه مودیان غیربزرگ بدون نیاز به دستورالعمل می‌بایست بدون رسیدگی ماخذ مالیات و عوارض ارزش افزوده و با اعمال ضریب درآمد قطعی شوند . 3 مطابق حکم مقنن در این بخش از قانون مقرر گردید پرونده‌های مودیان بزرگ را بر اساس دستورالعمل تصویبی وزیر تعیین تکلیف گردند، از آنجایی که دستورالعمل‌های مورد اعتراض برای مودیان غیر بزرگ تنظیم و تصویب گردید بنابراین بندهای 3 تا 7 دستورالعمل شماره 5570 مورخ 1402/01/19 و تبصره (3) الحاقی به موجب دستورالعمل شماره 211160 مورخ 1402/10/30 از حیث برداشت نامناسب از اراده مقنن و تدوین و تصویب دستورالعمل برای مودیان غیر بزرگ فاقد وجاهت قانونی است . به عبارت دیگر مقرر گردید که پرونده‌های مودیان غیر بزرگ بدون رسیدگی ماخذ ... با اعمال ضریب درآمد قطعی گردند، حال آنکه به اشتباه اولا : پرونده‌های مودیان غیر بزرگ را مشمول رسیدگی نمودند و ثانیا : به استثناء احصاء نمودن مودیان بزرگ در دستورالعمل‌های مورد اعتراض، چارچوب دستورالعمل‌های مزبور برای رسیدگی مودیان غیر بزرگ، تصویب نمودند و این امر بر خلاف اراده مقنن در این بخش از قانون بودجه سال 1402 کل کشور است . 4 بند (9) دستورالعمل شماره 5570 مورخ 1402/01/19 ابلاغی طی بخشنامه 258/311/ د مورخ 1402/02/23 سازمان امور مالیاتی کل کشور ( مدیر کل مالیات بر ارزش افزوده شهر و استان تهران ) همان‌طور که استحضار دارید و در مانحن فیه این دادخواست به عرض رسانده شد حکم جزء (1) بند ( ب ) تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 کل کشور و به رعایت بند ( ز ) تبصره (20) قانون بودجه سال 1402 کل کشور « اجرای احکام مندرج در این قانون مربوط به سال 1402 است و قانون برنامه پنج ساله ششم توسعه با اصلاحات و الحاقات بعدی آن تا .... تمدید می‌شود . همچنین قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت .... تنفیذ می‌گردد، بنابراین مقررات بند (9) دستورالعمل صدرالاشاره، به دلیل حکم آن بخش از قانون بودجه سال 1402 موضوع این دادخواست، به سال‌های بعد از 1402 ، اصلا تسری ندارد، حتی مقررات بند (9) مزبور به سال 1402 نیز به استثناء مودیان بزرگ که توسط سازمان امور مالیاتی کشور صرفا در سال 1402 مورد رسیدگی قرار می‌گیرند، به مودیان غیر بزرگ و به مودیانی بزرگی که مشمول قطعی‌سازی می‌شوند تسری ندارد، با این وصف بند (9) مزبور صرفا نسبت به مودیان بزرگ که مشمول رسیدگی هستند و تا پایان سال 1402 تسری دارد و اطلاق این بند بر خلاف حکم جزء (1) بند ( ب ) تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 کل کشور است . 5 بند (10) دستورالعمل شماره 5570 مورخ 1402/01/19: همان‌طور که در این دادخواست به استحضار رسانده شده، حکم رسیدگی پس از احصاء نمودن مودیان بزرگ از سایر مودیان غیر بزرگ، صرفا برای مودیان بزرگی است که مشمول قطعی‌سازی نشده‌اند، بنابراین اطلاق این بند از حیث تسری رسیدگی به مودیان غیر بزرگ بر خلاف حکم مقنن در جزء (1) بند ( ب ) تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 کل کشور است . 6 تبصره الحاقی به بند (12) دستورالعمل شماره 5570 مورخ 1402/01/19 طی دستورالعمل 111215 مورخ 1402/06/20 همان‌طور که استحضار دارید مسئولیت رسیدگی به اوراق مالیاتی قطعی یا آرای صادره از هیئت‌های حل اختلاف مالیاتی به ترتیب زیر اعم از اینکه در مرحله اجرایی باشند یا اینکه در مرحله اجرایی نباشند وفق قانون مالیات‌های مستقیم منتهی به اصلاحی 1394 حسب مورد در حدود اختیار هیئت حل اختلاف مالیاتی موضوع تبصره (1) ماده 216 قانون مذکور یا در حدود اختیار شورای عالی مالیاتی ماده 251 ق . م . م اصلاحی 1400 ( نسبت به رای هیئت حل اختلاف تجدیدنظر ) و یا هیئت ماده 251 مکرر ق . م . م و یا در حدود اختیار دیوان عدالت اداری به رعایت بند (2) ماده 10 قانون دیوان عدالت اداری اصلاحی مصوب 1402 حسب مورد می‌باشد، و اینکه در این تبصره در اجرای بند (1) ماده 30 آیین‌نامه اجرایی موضوع ماده 219 قانون یاد شده، اداره امور مالیاتی ذیربط اختیار دارد برگ قطعی اصلاحی صادر نماید، بر خلاف قانون مالیات‌های مستقیم است و این تکلیف از حدود اختیارات ادارت امور مالیاتی خارج است . ج ) تقاضای صدور دستور موقت : با توجه به موارد مطروحه در این دادخواست به استحضار سروران معزز می‌رساند دستورالعمل‌های مورد اعتراض از جهات متعدد موجب خسارت به کلیه مودیان مالیاتی حقیقی و حقوقی موصوف گردیده، و متاسفانه به دلیل اشتباه در تنظیم دستورالعمل و عدم قطعی نمودن پرونده‌های مودیان غیر بزرگ و عدم تعیین چارچوبی برای قطعی نمودن پرونده‌های مودیان بزرگ و سایر ایراداتی که در بخش‌های ( الف ) و ( ب ) این دادخواست به آن‌ها پرداخته شده و مضافا اینکه پرونده‌های موضوع جزء (1) بند ( ب ) تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 کل کشور، کماکان در سال 1403 در دستور قطعی‌سازی یا در دستور رسیدگی سازمان امور مالیاتی کشور قرار گرفته است و خسارت وارده به مودیان غیر بزرگ ناشی از رسیدگی به اظهارنامه‌های تسلیمی آن‌ها و عدم قطعی‌سازی بدون رسیدگی و اشتباه صورت گرفته در خصوص مودیان بزرگ، لذا تقاضا دارد با صدور دستور موقت به رعایت مواد 34 و 36 قانون دیوان عدالت اداری اصلاحی مصوب سال 1402 موافقت فرمائید . د ) درخواست اعمال ماده 13 قانون دیوان عدالت اداری با اصلاحات سال 1402: همان‌طور که در این دادخواست به استحضار سروران معزز رسانده شد، دستورالعمل‌های مورد اعتراض بر خلاف حکم مقنن در جزء (1) بند ( ب ) تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 کل کشور تنظیم و موجب تضییع حقوق تعداد کثیری از مودیان مالیاتی گردید و از طرفی حقوق حقه دولت ناشی از عدم اجرای صحیح حکم مقنن در این بخش از قانون بودجه تضییع گردید و فرصت طلایی سازمان امور مالیاتی کشور برای تعیین تکلیف اظهارنامه‌های سال‌های 1387 تا 1400 ( چهارده سال ) به دلیل اشتباه در تنظیم دستورالعمل‌های مورد اعتراض، موجب خسارت وارده به مودیان موصوف و دولت و حقوق مودیان حقیقی و حقوقی و دولت تضییع گردید، لذا استدعا دارید با ابطال دستورالعمل‌های مورد اعتراض از تاریخ صدور آن‌ها موافقت فرمائید . بر خود لازم میدانم از حسن توجه و تدبیر شایسته ریاست محترم و قضات گرانقدر دیوان عدالت اداری تقدیر و تشکر نمایم و برای سروران معزز آرزوی سلامتی و توفیق روزافزون دارم . * در پاسخ به شکایت مذکور مدیر کل حقوقی وزارت امور اقتصاد و دارایی به موجب لایحه شماره 1403220842471788 مورخ 1403/11/7 به‌طور خلاصه توضیح داده است که : پ یرو رونوشت نامه شماره 91/181898 مورخ 1403/10/9 و عطف به ابلاغ نامه شماره 140331100006042780 مورخ 1403/8/8 درخصوص پرونده شماره 140331920000976780 با شماره بایگانی 0300208 درباره دادخواست آقای خسرو حسین پورهرمزی به خواسته ابطال از تاریخ صدور « صدر و بندهای 2 ، 3 الی 7 و تبصره الحاقی به بند 3 ، 9 ، 10 و تبصره الحاقی به بند 12 دستورالعمل شماره 5570 مورخ 1402/1/19 وزیر محترم امور اقتصادی و دارایی و اصلاحات بعدی به شماره 111215 مورخ 1402/6/20 و شماره 211160 مورخ 1402/10/30» ، به استناد اختیارات حاصل از تفویض اختیار شماره 91/100800 مورخ 1403/6/6 وزیر محترم امور اقتصادی و دارایی به اینجانب ضمن ارسال لایحه دفاعیه جامع معاون محترم وزیر و رئیس کل سازمان امور مالیاتی کشور به شماره 200/20966/ ص مورخ 1403/10/29 ، توضیحات تکمیلی مدنظر را به شرح زیر به استحضار می‌رساند : نخست : وجود عبارت « به وزارت امور اقتصادی و دارایی ( سازمان امور مالیاتی کشور ) اجازه داده می‌شود » در قسمت آغازین جزء (1) بند « ب » تبصره (6) قانون بودجه کل کشور سال 1402 را می‌توان قرینه‌ای بر وجود « اختیار » برای مرجع مصرح در قسمت مزبور دانست . دوم : به نظر می‌رسد، اساس دادخواست شاکی محترم ( مشروح در بند « الف » شکواییه ) برپایه خوانش و فهم غیردقیق از مفاد جزء قانونی یادشده شکل گرفته است . همان گونه که از عبارات مندرج در بخش پایانی ذیل عنوان بند « الف » دادخواست ایشان بر می‌آید، مفهوم مخالف بخش قانونی مزبور را مفروض تلقی نموده، حال آنکه، در بخش یاد شده تبصره قانونی مورد بحث، قید « به استثنای مودیان بزرگ » معطوف به تمام آن بخش می‌باشد و برداشت شاکی محترم مبنی بر این که دستورالعمل مقرر در این بخش از قانون بودجه سال 1402 بایستی به « مودیان بزرگ » اختصاص می‌یافت با تفسیر منطقی اراده قانون‌گذار از عبارات مورد بحث منافات دارد . سوم : شاکی محترم بر بنیاد استنباط صورت گرفته ( که در بند پیشین تشریح گردید ) در قسمت پایانی بند « الف » از دادخواست خود نیز، این‌گونه نتیجه‌گیری نموده است که قانون‌گذار به سازمان امور مالیاتی کشور اجازه داده که « پرونده‌های مودیان بزرگ را به دو روش یا قطعی نموده و یا مورد رسیدگی قرار دهد » ؛ که این ادعا نیز بدون دقت لازم و فقط بر اساس تلقی ذهنی ایشان ابراز شده است . برای روشن شدن مطلب پیش گفته باید افزود که از هیچ یک از عبارات « بدون رسیدگی ... ، قطعی نماید » و یا چنانچه پرونده‌های فوق الذکر قطعی نشده یا مورد رسیدگی قرار نگیرند، « منطبق بر اظهارنامه تسلیمی مودی قطعی تلقی می‌گردد » که در جمله بعدی جزء (1) بند « ب » تبصره (6) قانون بودجه کل کشور سال 1402 آمده است، این مفهوم ادعایی شاکی محترم برداشت نمی‌شود . در پایان، با ملحوظ نظر قراردادن مفاد لایحه دفاعیه معاون محترم وزیر و رئیس کل سازمان امور مالیاتی کشور، و مودای مطالب مذکور در این نامه، رد شکایت شاکی مورد تقاضا می‌باشد . پرونده کلاسه ه ت /0300208 در جلسه هیئت تخصصی مالیاتی بانکی مورد بررسی و امعان نظر واقع که با لحاظ عقیده حاضرین ( اتفاقی ) در جلسه با استعانت از درگاه خداوند متعال بشرح ذیل مبادرت به انشاء رای می‌نماید : را ی هیئت تخصصی مالیاتی بانکی دیوان عدالت اداری با لحاظ اینکه شاکی تقاضای ابطال بخش‌هایی از دستورالعمل‌های صادره از سوی وزیر امور اقتصادی و دارایی در اجرای جزء (1) بند ( ب ) تبصره (6) قانون بودجه سال 1402 به شماره 5570 مورخ 1402/1/19 و شماره 111215 مورخ 140/6/20 را نموده است و بیان داشته است مستثنی نمودن پرونده‌های مربوط به مودیان بزرگ از شمول رسیدگی در اجرای این قانون بودجه برخلاف قانون بوده و اینکه اجازه و اختیار تغییر در ماخذ مالیات بدون رسیدگی هیئت‌ها داده شده است نیز منطبق با مبانی قانونی نمی‌باشد در حالی که در حکم مندرج در قانون بودجه که در سنوات قبل نیز احکام مشابهی در قوانین بودجه راجع به تعیین تکلیف پرونده‌های مالیات بر ارزش افزوده که مالیات آن‌ها قطعی نشده بود نیز وجود داشته است به صراحت پرونده‌های مودیان بزرگ مستثنی شده و این استناد در متن قانون آمده است که این سنخ مودیان مشمول این امتیاز قانونی نبوده و پرونده‌های آن‌ها به صورت عادی رسیدگی می‌شود و راجع به ایراد دیگر شاکی نیز علاوه بر ایجاد رویه در موارد مشابه در هیئت تخصصی، اصولا حکم مقنن در قانون بودجه راجع به مودیان و مالیاتهایی است که قطعی نشده‌اند و تغییر در ماخذ یا ارقام، تغییر برگ قطعی مالیات محسوب نمی‌شود و فلسفه وضع این حکم در قانون بودجه نیز ویرایش و اصلاح مالیات و قطعی نمودن آن‌ها بدون رسیدگی در هیئت‌ها می‌باشد فلذا ایرادی بر مصوبه مترتب نبوده به استناد بند ( ب ) ماده 84 قانون دیوان عدالت اداری مصوب 1402 رای به رد شکایت صادر می‌نماید رای مزبور ظرف بیست روز پس از صدور قابل اعتراض از ناحیه ریاست معزز دیوان عدالت اداری یا ده نفر از قضات گرانقدر دیوان می‌باشد . رئ یس هیئت تخصصی مالیاتی، بانکی دیوان عدالت اداری محمدعلی برومندزاده