رای شماره 2411326 هیات تخصصی فرهنگی، آموزشی و پزشکی دیوان عدالت اداری با موضوع رد شکایت 1) ابطال: تبصره 3 شماره 2 بند ب (ویژگی‌ها، شرایط اختصاصی و الزامات فعالیت مراکز مایه کوبی) بخش سوم از فصل سوم صفحه 24 دستورالعمل و 2) ابطال بند ب و تبصره 1 آن از شماره 42 (مراکز مایه کوبی) بخش دوم از فصل سوم صفحه 22 دستورالعمل سیاست‌ها و ضوابط تاسیس و فعالیت مراکز درمانی (درمانگاه، پلی کلینیک، مجتمع درمانی، بیمارستان) و مراکز مایه کوبی دامپزشکی ivo کد 11401/31/19 (ویرایش چهارم) مورخ 1401/12/23 سازمان دامپزشکی کشور از زمان تصویب

هیات تخصصی فرهنگی، آموزشی و پزشکی * شماره پرونده: ه ت/ 0200234 *شماره دادنامه سیلور: 140231390002411326 - تاریخ:1402/09/18 * شاکیان: الهام بهوندی فرزند علی، مریم عاملی فرزند عزیز عزیزالله، محمد تقی نجابت فرزند عبد الرحیم، رامین خواجه زاده فرزند حمید، کاوه کاشانچی لنگرودی فرزند حسن و سیروس نامی فرزند فتحعلی و با وکالت محمد حسین رسالتی * طرف شکایت: سازمان دامپزشکی کشور * موضوع شکایت و خواسته: 1) ابطال: تبصره 3 شماره 2 بند ب (ویژگی‌ها، شرایط اختصاصی و الزامات فعالیت مراکز مایه کوبی) بخش سوم از فصل سوم صفحه 24 دستورالعمل و 2) ابطال بند ب و تبصره 1 آن از شماره 42 (مراکز مایه کوبی) بخش دوم از فصل سوم صفحه 22 دستورالعمل سیاست‌ها و ضوابط تاسیس و فعالیت مراکز درمانی (درمانگاه، پلی کلینیک، مجتمع درمانی، بیمارستان) و مراکز مایه کوبی دامپزشکی ivo کد 11401/31/19 (ویرایش چهارم) مورخ 1401/12/23 سازمان دامپزشکی کشور از زمان تصویب * شاکیان دادخواستی به طرفیت سازمان دامپزشکی کشور به خواسته فوق الذکر به دیوان عدالت اداری تقدیم کرده که به هیات عمومی ارجاع شده است متن مقرره مورد شکایت به قرار زیر می‌باشد: تبصره 3 شماره 2 بند ب (ویژگی‌ها، شرایط اختصاصی و الزامات فعالیت مراکز مایه کوبی) بخش سوم از فصل سوم صفحه 24 دستورالعمل: «دامپزشک موسس مرکز درمانی می‌تواند عهده دار مسوولیت مراکز مایه کوبی وابسته به همان درمانگاه باشد». بند ب و تبصره 1 آن از شماره 4 2 (مراکز مایه کوبی) بخش دوم از فصل سوم صفحه 22: «مساحت مورد نیاز برای مرکز مایه کوبی وابسته به مراکز درمانی 15 مترمربع و با رعایت الزامات مربوطه می‌باشد. تبصره 1 در کلیه مراکز مایه کوبی وابسته موجود یا مراکزی که منبعد و بسته به شرایط، اجازه مایه کوبی داده می‌شود، مکان مایه کوبی باید به صورت جدا از مرکز درمانی و فاقد راهروی مشترک باشد». *دلایل شاکی برای ابطال مقرره مورد شکایت: از توجه به بند ج ماده 2 قانون افزایش بهره وری بخش کشاورزی و منابع طبیعی مصوب 89/4/23، بند ب ماده 1 آیین‌نامه نحوه رتبه‌بندی مراکز موضوع تبصره 6 ماده 2 قانون افزایش بهره وری بخش کشاورزی و منابع طبیعی، بندهای 9 و 10 بخش تعاریف واژه‌ها و اصطلاحات دستورالعمل سیاست‌ها و ضوابط تاسیس و فعالیت مراکز درمانی (درمانگاه، مجتمع درمانی، بیمارستان) و مراکز مایه کوبی دامپزشکی و جدول شماره 1 بند ب بخش اول از فصل سوم دستورالعمل، نتیجه حاصل می‌شود که مقصود و هدف قانون‌گذار تفکیک بین مراکز درمانی و مراکز مایه کوبی می‌باشد امری که در دستورالعمل مورد اعتراض نادیده گرفته شده و اجازه تاسیس مراکزی با عنوان جدید مراکز مایه کوبی وابسته به درمان به افراد داده شده است. این در حالی است که برابر با قانون افزایش بهره وری بخش کشاورزی و منابع طبیعی مصوب 89 تاسیس مراکز مایه کوبی (واکسیناسیون) مستلزم اخذ پروانه جداگانه می‌باشد. در بند 16 بخش تعاریف واژه‌ها و اصطلاحات دستورالعمل، در تعریف مراکز مایه کوبی دامپزشکی (واکسیناسیون) بیان شده است: «به مرکزی اطلاق می‌شود که در زمینه ارائه خدمات مایه کوبی با رعایت دستورالعمل‌ها و ضوابط فنی بهداشتی سازمان دامپزشکی کشور به صورت تمام وقت در محدوده جغرافیایی تعیین شده فعالیت نمایند». در فصل سوم از این دستورالعمل نیز در خصوص ضوابط حاکمیتی تاسیس مراکز درمانی و مایه کوبی دامپزشکی ما بین این دو مرکز تفکیک قائل شده است این مهم از مفاد تبصره 6 شماره 1 بند الف بخش سوم از فصل سوم به دستورالعمل قابل استنباط است که مقرر داشته است: «مراکز درمانی دامپزشکی (درمانگاه، پلی کلینیک و مجتمع درمانی) مجاز به تهیه، نگهداری و فروش دارو و واکسن نمی‌باشند». به بیان دیگر نمی‌توان مراکز مایه کوبی را بدون پروانه تاسیس و به صورت وابسته به مرکز دیگری تاسیس نمود در حالی که در قسمتی از دستورالعمل، بر خلاف قانون افزایش بهره وری بخش کشاورزی و منابع طبیعی که هر مرکز به صورت جداگانه تعریف شده و تاسیس هر کدام مستلزم اخذ پروانه مخصوص به خود می‌باشد، آن را نادیده گرفته است. همچنین سازمان نظام پزشکی در موارد متعدد بر غیرمجاز بودن صدور 2 پروانه برای 1 فرد تاکید نموده است. امکان صدور مجوز تاسیس مراکز مایه کوبی وابسته خارج از اختیارات طرف شکایت می‌باشد. لذا ابطال موارد خواسته شده و تسری تاثیر ابطال آن به زمان تصویب دستورالعمل مورد استدعا می‌باشد. *خلاصه مدافعات طرف شکایت: 1 علیرغم استناد به قانون افزایش بهره وری بخش کشاورزی و منابع طبیعی، به این مهم توجه نگردیده که کلیه امور مندرج در بند ج ماده 2 بایستی در قالب سیاست‌های حاکمیتی اعلامی از سوی وزارت جهاد کشاورزی و سازمان‌های حاکمیتی تابعه آن (سازمان دامپزشکی کشور) باشد و نیز نظارت بر انطباق عملکرد مراکز فوق به سیاست‌های حاکمیتی اعلامی بر عهده وزارت جهاد و موسسات حاکمیتی تحت پوشش وزارتخانه مزبور می‌باشد. 2 هدف از صدور مجوز مراکز درمانی دارای مرکز مایه کوبی وابسته ضرورت توسعه ارائه خدمات بهینه به بهره برداران مرتبط بخش تولید دام و طیور می‌باشد. 3 انگیزه فعالان بخش درمانی به ماندن در این حوزه و پوشش حداکثری مایه کوبی جمعیت دامی علیه بیماری‌های دامی نیز افزایش می‌یابد. 4 در ضوابط و دستورالعمل مذکور هیچ‌گونه محدودیتی برای مراکز مایه کوبی مستقل به تغذیه مجوز و داشتن مرکز درمانی با قابلیت مایه کوبی نمی‌باشد. 5 مراکز درمانی اعلامی در بند ج ماده 2 قانون افزایش بهره وری تحت عنوان درمانگاه‌ها و مجتمع‌های درمانی و بیمارستان‌ها و ... حصری نمی‌باشد. 6 در سیاست‌ها و ضوابط اعلامی این سازمان ارائه دو مجوز جداگانه به یک متقاضی مطرح نشده است بلکه صرفا مقرر گردید متقاضیان مراکز درمانی نظیر درمانگاه و بیمارستان و مجتمع‌هایی درمانی در صورت داشتن ضوابط و ساختار فیزیکی مربوطه بتوانند نسبت به ارائه خدمات مایه‌کوبی نیز به دامداران اقدام نمایند. *چنانچه ادعای مغایرت مقرره مورد اعتراض با موازین شرعی مطرح شده است نظریه شورای نگهبان نوشته شود: ادعای مغایرت با شرع مطرح نشده است. پرونده شماره ه ت / 0200234 مبنی بر درخواست ابطال 1. بند «ب» و تبصره (1) ذیل آن از بند 4 2 با عنوان شرایط اختصاصی و الزامات محل تاسیس مرکز مایه‌کوبی پزشکی مندرج در صفحه 22 و 2. تبصره (3) از بند (2) ذیل قسمت «ب» با عنوان ویژگی‌ها، شرایط اختصاصی و الزامات فعالیت مراکز مایه کوبی مندرج در صفحه 24 از دستورالعمل سیاست‌ها، و ضوابط تاسیس و فعالیت مراکز درمانی (درمانگاه، پلی کلینیک، مجتمع درمانی، بیمارستان) و مراکز مایه کوبی دامپزشکی مصوب سال 1401 سازمان دامپزشکی کشور از تاریخ تصویب، در جلسه مورخ 1402/8/29 هیات تخصصی فرهنگی، آموزشی و پزشکی مورد رسیدگی قرار گرفت و اعضاء به اتفاق آراء به شرح ذیل مبادرت به صدور رای نمودند: رای هیات تخصصی فرهنگی، آموزشی و پزشکی بر مبنای بند «ج» ماده (2) قانون افزایش بهره وری بخش کشاورزی و منابع طبیعی مصوب سال 1389 مقرر شده است که: «سازمان‌های نظام مهندسی کشاورزی و منابع طبیعی و نظام دامپزشکی جمهوری اسلامی ایران موظفند حسب مورد و متناسب با استعدادها و شرایط بخش کشاورزی و منابع طبیعی هر منطقه و در قالب سیاست‌ها و ضوابط حاکمیتی اعلامی از سوی وزارت جهاد کشاورزی و سازمان‌های حاکمیتی تابعه آن، مجوز تاسیس درمانگاه‌ها (کلینیک‌ها)، مجتمع‌های درمانی (پلی کلینیک‌ها)، آزمایشگاه‌ها، داروخانه‌ها، بیمارستان‌های دامی، مراکز تلقیح مصنوعی و مایه کوبی و شرکت‌های مهندسی و خدمات مشاوره فنی اجرایی مدیریتی مالی و بیمه اقتصادی بازرگانی و کشاورزی را صادر و نظارت نمایند». با توجه به اینکه مفاد ماده مذکور، ناظر بر منع اعطای یک مجوز جهت تاسیس همزمان مراکز درمانی و مراکز مایه کوبی به اشخاص واجد صلاحیت (دامپزشکان) نبوده بلکه اساسا در مقام تکلیف به اخذ پروانه تاسیس مراکز درمانی و مراکز مایه کوبی توسط متقاضیان و بر اساس سیاست‌ها و ضوابط حاکمیتی اعلامی از سوی مراجع ذیربط می‌باشد، بنابراین بند «ب» و تبصره (1) ذیل آن از بند 42 با عنوان شرایط اختصاصی و الزامات محل تاسیس مرکز مایه کوبی پزشکی مندرج در صفحه 22 و تبصره (3) از بند (2) ذیل قسمت «ب» با عنوان ویژگی‌ها، شرایط اختصاصی و الزامات فعالیت مراکز مایه کوبی مندرج در صفحه 24 از دستورالعمل سیاست‌ها، و ضوابط تاسیس و فعالیت مراکز درمانی (درمانگاه، پلی کلینیک، مجتمع درمانی، بیمارستان) و مراکز مایه کوبی دامپزشکی مصوب سال 1401 سازمان دامپزشکی کشور متضمن حکمی بر خلاف ماده صدرالاشاره نبوده و وضع آن در حدود اختیارات مرجع تصویب‌کننده است و قابل ابطال نمی‌باشد. این رای به استناد بند «ب» ماده (84) قانون دیوان عدالت اداری (اصلاحی مصوب 1402/2/10) ظرف مهلت بیست روز از تاریخ صدور از جانب رئیس محترم دیوان عدالت اداری یا 10 نفر از قضات محترم دیوان عدالت اداری قابل اعتراض بوده و پس از قطعیت، براساس ماده (93) قانون مذکور در رسیدگی و تصمیم‌گیری مراجع قضایی و اداری معتبر و ملاک عمل است. رئیس هیات تخصصی فرهنگی، آموزشی و پزشکی دیوان عدالت اداری مهدی فرد محمدیان