« بازگشت به فهرست
نظر مشورتي 7/93/1159 مورخ 1393 اداره كل حقوقي قوه قضائيه
متندار
تاریخ تصویب: 1393
مرجع تصویب: اداره کل حقوقی قوه قضائیه
اطلاعات پایه
| طبقه بندی | — |
|---|
| نوع قانون | رأی/نظر |
|---|
| تاريخ اجرا | — |
|---|
| مرجع ابلاغ | — |
|---|
| مرجع تصويب | — |
|---|
| آخرین وضعیت | — |
|---|
| تاريخ تصويب | 1393 |
|---|
| تاریخ ابلاغ | — |
|---|
| شماره ابلاغ | — |
|---|
| تاریخ انتشار | — |
|---|
| تاریخ سند تصويب | — |
|---|
| شماره سند تصویب | — |
|---|
| تاریخ روزنامه رسمي | — |
|---|
| شماره روزنامه رسمي | — |
|---|
متن قانون
راهنمای رنگبندی: معتبراصلاحی / الحاقیمنسوخهتفسیر
اولاً: با توجه به ماده 42 قانون حمايت خانواده 1391، امور مربوط به اجازه خروج فرزند صغير يا محجور از كشور از جمله اخذ تأمين موضوع ماده قانوني ياد شده در پرونده اي از دادگاه خانواده مورد رسيدگي قرار مي گيرد كه قبلاً نسبت به حضانت و به تبعيت آن، ملاقات فرزند مزبور تعيين تكليف نموده است. ثانياً: با توجه به سياق عبارات بكار رفته در ماده قانوني صدرالذكر، به نظر مي رسيد«تأمين» مي تواند هرمالي اعم از منقول و غيرمنقول يا وجه نقد باشد. ثالثاً: احكام ناظر بر تأمين مأخوذه از حيث ضمانت و نحوه اجراي آن، تابع قواعد عمومي حاكم بر تعهدات مدني است و در صورت ادعاي ذي نفع مبني بر تخلف متعهد از حيث برگشت ندادن صغير يا محجور در مدت تعيين شده توسط دادگاه، احراز آن نيازمند طرح دعواي جداگانه از سوي ذي نفع و اثبات مراتب در آن دادگاه است.