« بازگشت به فهرست
رأي وحدت رويه شماره 800 ديوان عالي كشور در خصوص فرجام خواهي از تصميم دادگاه راجع به حجر
متندار
تاریخ تصویب: 1336/04/11
مرجع تصویب: دیوان عالی کشور
اطلاعات پایه
| طبقه بندی | — |
|---|
| نوع قانون | رأی/نظر |
|---|
| تاريخ اجرا | — |
|---|
| مرجع ابلاغ | — |
|---|
| مرجع تصويب | — |
|---|
| آخرین وضعیت | — |
|---|
| تاريخ تصويب | 1336/04/11 |
|---|
| تاریخ ابلاغ | — |
|---|
| شماره ابلاغ | — |
|---|
| تاریخ انتشار | — |
|---|
| تاریخ سند تصويب | — |
|---|
| شماره سند تصویب | — |
|---|
| تاریخ روزنامه رسمي | — |
|---|
| شماره روزنامه رسمي | — |
|---|
متن قانون
راهنمای رنگبندی: معتبراصلاحی / الحاقیمنسوخهتفسیر
رأي وحدترويه شماره 800 ()- 11/4/1336 فرجامخواهي از تصميم دادگاه راجع به حجر چون به موجب ماده (27) قانون امور حسبي() تصميم دادگاه وقتي قابل فرجام است كه در قانون تصريح شده باشد و در مورد تصميم دادگاه راجع به حجر در قانون تصريح به حق فرجام نشده است و مستنبط از ماده (44) قانون مزبور هم كه حق فرجام درآن تصريح گرديده ناظر به موردي است كه شخص ثالث بر تصميم دادگاه اعتراض كرده باشد بنابراين احكام مربوط به حجر براي اشخاص ذينفعي كه طبق ماده (15) قانون مذكور در جريان رسيدگي دخالت داشته و عنوان شخص ثالث نداشتهاند قابل فرجام نميباشد.