نظر مشورتي 7/93/258 مورخ 1393/02/10 اداره كل حقوقي قوه قضائيه

هر چند لزوم امضاء سند در تعريف ماده 1283(*1) ق.م نيامده است، ولي ضرورت امضاء به عنوان ركن اصلي سند از قوانين گوناگون استنباط مي شود، از جمله ماده 1293 ق.م به اين شرح «...... سند مزبور در صورتي كه داراي امضاء يا مهر طرف باشد عادي است» و ماده 1301 ق.م. به اين شرح «امضايي كه در روي نوشته يا سندي باشد بر ضرر امضاءكننده دليل است» همچنين مواد 1302 و1303 همين قانون و مواد 223 و 307 و 311 قانون تجارت راجع به اسناد تجاري (برات، سفته، چك) و مواد 278 و 279 قانون امور حسبي در مورد وصيت نامه، و مواد63 و 65 قانون ثبت كه با ملاحظه مواد فوق و تكرار اين نوع احكام هيچ ترديدي در لزوم و اهميت امضاي سند به وجود نمي آيد. بنابـراين نوشته منتسـب به اشخاص فـقط در صورتي قابل استناد است كه امضاء شده باشد. زيرا امضاء نشان تأييد مندرجات سند مي باشد و سند فاقد آن، ناقص بوده و مهمترين ركن اعتبار را ندارد. هرچند كه ممكن است به عنوان قرينه در كنار ساير ادله مورد استناد قرار گيرد. *1 - ماده 1284صحيح است.