« بازگشت به فهرست
نظر مشورتي 7/1400/1311 مورخ 1400/10/27 اداره كل حقوقي قوه قضائيه در خصوص عدم جواز دادگاه براي اينكه متهم مقيم تهران را به تحمل حبس در زابل محكوم كند ( عدم پيش بيني حبس توأم با نفي بلد در قوانين كيفري).
متندار
تاریخ تصویب: 1400/10/27
مرجع تصویب: اداره کل حقوقی قوه قضائیه
اطلاعات پایه
| طبقه بندی | — |
|---|
| نوع قانون | رأی/نظر |
|---|
| تاريخ اجرا | — |
|---|
| مرجع ابلاغ | — |
|---|
| مرجع تصويب | — |
|---|
| آخرین وضعیت | — |
|---|
| تاريخ تصويب | 1400/10/27 |
|---|
| تاریخ ابلاغ | — |
|---|
| شماره ابلاغ | — |
|---|
| تاریخ انتشار | — |
|---|
| تاریخ سند تصويب | — |
|---|
| شماره سند تصویب | — |
|---|
| تاریخ روزنامه رسمي | — |
|---|
| شماره روزنامه رسمي | — |
|---|
متن قانون
راهنمای رنگبندی: معتبراصلاحی / الحاقیمنسوخهتفسیر
نظريه مشورتي اداره كل حقوقي قوه قضاييه : تعيين حبس به عنوان مجازات، با لحاظ قوانين ماهوي از جمله قانون مجازات اسلامي انجام مي شود و در هيچ يك از مقررات ماهوي، تعيين نام زندان و محل خاص براي سپري كردن حبس پيش بيني نشده است. عبارت «براي تحمل كيفر به زندان همان حوزه قضايي يا نزديك ترين حوزه قضايي آن استان» در ماده 513 قانون آيين دادرسي كيفري مصوب 1392 صريح در آن است كه دادگاه در مقام صدور حكم، مجاز به تعيين زندان خاص به عنوان محل تحمل حبس كه از شؤون اجراي احكام كيفري است نمي باشد؛ بنا به مراتب فوق، دادگاه مجاز نيست به شرح مذكور در استعلام، متهم مقيم تهران را به تحمل حبس در زابل محكوم كند؛ اضافه مي شود محكوميت تحت عنوان «حبس در تبعيد» به گونه اي كه اجراي آن مستلزم حبس توأم با نفي بلد باشد، در قوانين كيفري پيش بيني نشده است.