« بازگشت به فهرست
نظر مشورتي 7/1401/264 مورخ 1401/05/29 اداره كل حقوقي قوه قضائيه در خصوص ماده 13 قانون آيين دادرسي كيفري 1392
متندار
تاریخ تصویب: 1401/05/29
مرجع تصویب: اداره کل حقوقی قوه قضائیه
اطلاعات پایه
| طبقه بندی | — |
|---|
| نوع قانون | رأی/نظر |
|---|
| تاريخ اجرا | — |
|---|
| مرجع ابلاغ | — |
|---|
| مرجع تصويب | — |
|---|
| آخرین وضعیت | — |
|---|
| تاريخ تصويب | 1401/05/29 |
|---|
| تاریخ ابلاغ | — |
|---|
| شماره ابلاغ | — |
|---|
| تاریخ انتشار | — |
|---|
| تاریخ سند تصويب | — |
|---|
| شماره سند تصویب | — |
|---|
| تاریخ روزنامه رسمي | — |
|---|
| شماره روزنامه رسمي | — |
|---|
متن قانون
راهنمای رنگبندی: معتبراصلاحی / الحاقیمنسوخهتفسیر
استعلام : چنانچه در اثناي رسيدگي به جرايم قابل گذشت در مرحله تحقيقات مقدماتي در دادسرا يا در زمان رسيدگي در دادگاه شاكي خصوصي فوت كند و ورثه وي جهت پيگيري مراجعه نكنند، با توجه به قابل گذشت بودن بزه موضوع شكايت، آيا ادامه تعقيب و صدور قرار نهايي جلب به دادرسي يا محكوميت در صورت وجود دلايل اثباتي، امري موجه است؟ نظريه مشورتي اداره كل حقوقي قوه قضاييه : با توجه به ماده 13 قانون آيين دادرسي كيفري 1392، چنانچه شاكي خصوصي پس از طرح شكايت فوت نمايد، صرف فوت وي از موارد توقيف دادرسي يا مختومه شدن پرونده نيست و مرجع قضايي مكلف است وفق مقررات نسبت به تعقيب و شناسايي متهم اقدام كند و طبق تبصره ماده 102 قانون مجازات اسلامي حق گذشت، به وراث قانوني متضرر از جرم منتقل و عدم شناسايي ورثه و عدم پيگيري ايشان نيز مانع ادامه رسيدگي نيست. در اين مورد تفاوتي بين جرائم قابل گذشت يا غير قابل گذشت وجود ندارد.