قانون اصلاح قانون تعيين حدود آبهاي ساحلي و منطقه نظارت ايران مصوب تيرماه 1313

حق حاكميت ايران در خارج قلمرو خشكي ايران و آبهاي داخلي شامل منطقه‌اي از درياها متصل بسواحل ايران كه درياي ساحلي ناميده‌ميشود مي‌باشد.

حق حاكميت مزبور شامل فضاي هوائي فوق درياي ساحلي و كف و زير كف درياي ساحلي نيز مي‌باشد. ‌

عرض درياي ساحلي ايران از خط مبداء آبهاي مزبور 12 (‌دوازده) ميل دريائي است و خط مبداء را دولت با رعايت قواعد مسلم حقوق‌بين‌المللي عمومي تعيين خواهد كرد.

ميل دريائي مساوي با 1852 متر است.

در موارديكه سواحل ايران مجاور يا مقابل سواحل كشور ديگري باشد اگر بترتيب ديگري بين طرفين توافق نشده باشد حد فاصل بين‌آبهاي ساحلي ايران و آنكشور خط منصفي است كه كليه نقاط آن از نزديكترين نقاط خطوط مبداء طرف بيك فاصله باشد.

هر جزيره متعلقه بايران اعم از اينكه داخل درياي ساحلي ايران يا خارج از آن باشد داراي درياي ساحلي مخصوص بخود طبق اين‌قانون مي‌باشد جزايري كه بفاصله كمتر از 12 ميل دريائي از هم واقعند مجموعاً در حكم جزيره واحدي بوده و حد درياي ساحلي آن از جزايري‌محسوب ميگردد كه نسبت بمركز مجمع‌الجزاير از همه دورترند. ‌

آبهاي واقع بين ساحل كشور و خط مبداء و همچنين آبهاي واقع بين جزاير متعلق بايران كه فاصله آنها از يكديگر از 12 ميل دريائي تجاوز‌نكند آبهاي داخلي كشور محسوب ميگردد. ‌

حق صيد و ساير حقوقي كه ايران در ماوراء درياي ساحلي خود دارد باعتبار خود باقيست.

موادي از قانون مصوب 24 تير ماه 1313 و ساير قوانين كه با اين قانون مغايرت دارد در قسمتي كه مغاير است ملغي‌الاثر مي‌باشد. ‌

قانون فوق كه مشتمل بر هشت ماده و يك تبصره است پس از تصويب مجلس سنا در جلسه يكشنبه بيست و دوم فروردين ماه يكهزار و سيصد و‌سي و هشت بتصويب مجلس شوراي ملي رسيد.

رئيس مجلس شوراي ملي - رضا حكمت ‌

قانون بالا در جلسه 1337.10.13 به تصويب مجلس سنا رسيده است.